Jest to praca wykonywana najczęściej przez kobiety na rzecz gospodarstwa domowego, rodziny i osób zależnych, oczywiście nieodpłatnie. Przypisanie kobietom tych obowiązków wynika z tradycyjnego, stereotypowego podziału ról płci. Wartość nieodpłatnej pracy kobiet szacowana jest na 30% PKB, jednak nie jest brana pod uwagę przez ekonomistów. W 2011 r. Międzynarodowa Organizacja Pracy przyjęła Konwencję Godna praca dla osób zatrudnionych w gospodarstwie domowym, w której po raz pierwszy, w sposób formalny i oficjalny, status pracownic przyznany został osobom wykonującym domowe obowiązki (gdyż w 95% przypadków prace takie, jak gotowanie, pranie, sprzątanie, opieka nad dziećmi, osobami starszymi i zależnymi realizują kobiety).

W większości krajów UE stosuje się w tym zakresie rozwiązania takie jak np.:

Wielkiej Brytanii przyjęto mechanizmy regulujące kwestię zabezpieczenia emerytalnego osoby wykonującej nieodpłatną pracę – np. osobie sprawującej opiekę przyznawane jest prawo do około 14 tys. funtów rocznie, jeśli sprawowanie opieki wyłącza ją z rynku pracy lub jeśli praca poza domem przynosi dochód mniejszy niż niecałe 5 tys. funtów rocznie oraz jeśli osoba ta opiekuje się dzieckiem poniżej szóstego roku życia, opiekuje się osobą wymagającej stałej opieki lub pobiera zasiłek dla opiekunów. We Francji rodzicowi zajmującemu się dzieckiem poniżej szesnastego roku życia przez co najmniej dziewięć lat pokrywa się koszty „wyłączenia z systemu”nawet za dwa lata, niezależnie od tego, czy równolegle w tym samym czasie pracował czy nie. Dodatkowo, rodzicowi opiekującemu się dzieckiem poniżej trzeciego roku życia z zarobkami poniżej progu 17 500 tysiąca euro rocznie przy pierwszym i kolejnych dzieciach przyznane są punkty tak, jak gdyby pracował za minimalne wynagrodzenie. W Niemczech rodzicowi bądź opiekunowi, który w większym stopniu zaangażowany jest w opiekę, przyznana została równowartość jednego punktu emerytalnego (ich liczba odzwierciedla wysokość podstawy emerytalnej). Jeden punkt jest równy świadczeniu emerytalnemu osoby z dochodem równym dokładnie średniej wszystkich ubezpieczonych, które otrzymuje ona w ciągu jednego roku za odprowadzane składki rocznie za trzy pierwsze lata życia dziecka. W Szwecji przewiduje dla rodzica sprawującego opiekę na dzieckiem do czwartego roku życia ekwiwalent w postaci albo zarobków w wysokości pensji pobieranej rok przed urodzeniem lub przysposobieniem dziecka, albo równowartości ¾ średniego wynagrodzenia. Dodatkowo, rodzic, który na czas opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym opuścił rynek pracy, może otrzymać zasiłek opiekuńczy przez okres nawet piętnastu lat. W Austrii opieka do czterech lat na każde dziecko systemowo „wyceniana” jest na kwotę 1300 euro miesięcznie. Dodatkowo, dwa lata opieki nad dzieckiem mogą być wliczone jako okres składkowy przy naliczaniu podstawy emerytury. W Danii okresy wyłączenia z aktywności zawodowej poświęcone nieodpłatnej opiece nad dziećmi są również wliczane do emerytury w jej podstawowym wymiarze. W Polsce brakuje uregulowań prawnych dotyczących nieodpłatnej pracy domowej