Dyskryminacja to nierówne, gorsze traktowanie danej osoby w oparciu o jej przynależność do danej grupy na podstawie jednej cechy, np. ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, pochodzenie narodowe/etniczne, orientację seksualną, wyznanie, przekonania polityczne, stan cywilny i inne cechy prawnie chronione wrodzone lub nabyte. W przypadku dyskryminacji wielokrotnej osoba doświadcza dyskryminacji ze względu na przynależność do różnych (dwóch lub więcej) grup, co czyni jej sytuację jeszcze trudniejszą. Przykładowo: może to być płeć i wiek, pochodzenie etniczne i niepełnosprawność, czy też wiek, płeć i niepełnosprawność. Oznacza to, że np. kobieta doświadcza dyskryminacji ze względu na płeć otrzymując niższe wynagrodzenie niż mężczyźni na równorzędnym stanowisku, ale też w momencie redukcji personelu, jako pierwsza zostaje zwolniona, ponieważ ukończyła 50 lat. Osoba z niepełnosprawnością, pochodzenia romskiego, jest w dużo trudniejszej sytuacji próbując znaleźć pracę, niż osoba pełnosprawna polskiego pochodzenia.
Dlatego analizując zjawisko dyskryminacji należy brać pod uwagę wszystkie przesłanki, które mogą mieć wpływ na nierówne traktowanie. Tworząc miejsce pracy przyjazne wszystkim pracownikom i pracownicom należy zwrócić uwagę na tworzenie takich warunków, procedur i regulacji, które nie wykluczą żadnej osoby ze względu na jedną lub kilka przesłanek. Należy więc zwracać uwagę m.in. na: regulamin wynagradzania, który nie generuje nierówności płacowych; organizowanie spotkań w miejscach dostępnych dla osób z niepełnosprawnością, w godzinach, które nie kolidują z obowiązkami rodzicielskimi; procedury rekrutacji zapewniające równe szanse wszystkim aplikującym, w których jedynym kryterium są posiadane umiejętności i wykształcenie;  jasne procedury związane z awansami oraz inne tego typu działania.