Dyskryminacja to nierówne, gorsze traktowanie danej osoby w oparciu o jej przynależność do danej grupy na podstawie jednej cechy (np. płci, wieku, stanu zdrowia, niepełnosprawności, pochodzenia, orientacji i in.). Jest to zatem nieuzasadnione i krzywdzące traktowanie poszczególnych osób ze względu na ich przynależność grupową. Przyczyny, zwane przesłankami dyskryminacji, mogą być:

  • wrodzone, jak płeć, wiek, kolor skóry, sprawność, pochodzenie narodowe i etniczne, orientacja psychoseksualna,
  • nabyte lub wybrane, jak np. wyznanie, czy wygląd.

Powyższe cechy tworzą tzw. katalog cech prawnie chronionych. Katalog ten jest katalogiem otwartym w  Kodeksie pracy zapewniając szeroką ochronę, natomiast w Ustawie z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (tzw. Ustawie wdrożeniowej) katalog ograniczony jest do: płci, wieku, pochodzenia etnicznego, narodowości, religii, wyznania, światopoglądu, niepełnosprawności oraz orientacji seksualnej (katalog zamknięty), przy czym poszczególne zapisy ustawy dotyczą tych przesłanek w różnym stopniu, co powoduje nierównomierną ochronę przed dyskryminacją.

Prawną ochronę przed dyskryminacją w polskim systemie prawnym zapewnia Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (art. 32 i 33), Kodeks Pracy (Rozdział II a „Równe traktowanie w zatrudnieniu”, a także artykuł 11 i 94) oraz Ustawa wdrożeniowa.